Anneler Günü,
Babalar Günü,
Sevgililer Günü,
Yılbaşı ve Noel Baba...
... Ve buna benzer biri sürü gün.
Tümünün özel hikayeleri ve anlamları var. Anne, baba, sevgili, yeni yılı karşılamak...
Tümü de hatırlanmalı hatta hatırlamaya hacet olmamalı yani hiç unutulmamalı. Hep akılda kalmadı. Bütün bunlara eyvallah...
Eyvallah da kapitalizm bütün bu anlamlı şeylerin içini o kadar boşalttı ki bazılarımız için adeta eziyete dönüştürüldü. Kapitalizmin tüketim çılgınlığı özel günleri elimizden aldı ve kendisine bağımlı hale getirdi.
Bu “günlerin” içi boşaltılarak “ne kadar tüketirsen o kadar makbulsün” durumuna getirildi. Alışveriş ve eğlence mekanları özel günlere göre organize olmaya başladı. Eskiden bir demet kır çiçeğinin yeterli olduğu bu günlerde artık insanların birbiriyle yarışması öne çıktı.
Toplum olarak kendimizi kaptırdık gidiyoruz. Her yıl daha fazla tüketim, daha fazla ölçüsüzlük ve görgüsüzlük.
“Yeni yılı karşılamayalım, bunlar batı adeti” sığlığında değilim. Yılbaşı zaten bazı adeti filan değil. Binlerce yıldır Anadolu’da kutlanıyor. Annemizi, babamızı, sevgilimizi, eşimizi, dostumuzu hatırlamak için de batıya ihtiyacımız yok. Hangi hikayenin bu günlere anlam kattığı ve hikayenin kahramanının hangi dine, etkin yapıya mensup olduğuyla da ilgilenmiyorum. Yani geçmişi çok önemli değil benim için. Ben bugünkü durumuyla ilgileniyorum ve hiç de hoşlanmıyorum.
Hediye almak ve hediye vermek güzeldir. Ancak sevdiklerimize duygularımızı ifade etmek için başkalarının hatırlatmasına ihtiyacımız yoktur.
Hele ki kapitalizmin tüketim çılgınlığının kurbanı olmak hiç akıl işi değildir.
Bize her gün sevgililer günü...
Sizin de sevgililer gününüz kutlu olsun...