Bugün 2 milyondan fazla genç üniversiteye girebilmek için ilk etap sınava girdi. Bu çocukların hemen hemen tümü bir yıldır dersaneye gidiyor. Ömrü dersanede geçen çocuklar da var...
İstedikleri iyi bir üniversiteye girerek akademik eğitim görmek ve geleceklerini kurtarmak; bir iş sahibi olmak, kariyer yapmak.
Sınav maratonuna baktığımızda daha ilkokul çağlarında başlıyor. Dersane de aynı döneme geliyor. Çünkü bir yerde sınav yarışı varsa dersane, özel ders vb kurumlar kaçınılmaz.
İlk ciddi sınavla çocuklarımız orta okul 8’de karşılaşıyor. Burada hedef iyi bir lisede okuyabilmek. Devlet kendi okullarını bile sıraya koymuş, çocukların sınavda aldıkları puana göre yerleştirme yapıyor. Fen ve “Gerçek Anadolu Liseleri” haricinde devlet diyor ki, “Bak çocuğum benim okullarımın içinde iyisi de var kötüsü de. Sen sınavda başarılı olursan seni iyi okullarımdan birine yerleştiririm. Yoksa gider kötü bir okulumda okumak zorunda kalırsın.”
Eğitim anlayışının döküldüğü yer bu anlayış...
Çocukların geleceğini yeteneklerine ya da eğilimlerine göre değil, yılda bir kez yaptığı sınavla belirleyen bir eğitim sistemi.
İyi bir lisede okudun diyelim bu kez de üniversite sınavı. Meslek liselerini tu kaka eden ve işlevsizleştiren anlayış öteden beridir sürüyor. Böyle olunca bütün gençler üniversite kapısına yığılıyor. 2 milyondan fazla öğrenci sınava gidiyor. Bilmiyorum kaçı düzgün bir yüksek öğretim alıyor!
Köylerde bile yüksekokullar var neredeyse. Hocası yok, binası yok, personeli yok. Sadece üniversite tabelası var. Bu üniversiteye girenler de kendini şanslı hissediyor.
2 milyon gencimiz bugün belki de geleceklerini belirleyecek sınavların ilk ayağında ter dökecek. İş o hale getirildi ki kazanamayan öğrenciler için dünyanın sonu olacak! Kazananlar içinse ortalama 4 yıl ötelenecek bu duygu. Üniversiteyi bitirecekler bu kez KPSS ve benzeri sınavlar çıkacak karşılarına.
Hayat hepimiz için bir sınav.
Öyle de sınav içinde bu kadar sınav gerçektengerekli mi?
Tüm gençlere başarılar diliyorum...