Doğu Türkistan’daki yüzyıllardır Çin zulmü altında. Çin zulmü ve baskısı Ramazan Ayı’nda daha da dayanılmaz bir hal alıyor. Oruç tuttukları yani inançlarının gereğini yerine getirdikleri için katlediliyorlar.
Bu alçaklığa karşı Türkiye dışında tepki gösteren var mı bilmiyorum. Ancak dünyanın gözü önündeki vahşete yine dünyanın gözünü kapattığına hepimiz tanık oluyoruz.
Tepkiyi de daha çok halk gösteriyor. Çünkü Türkiye’yi yönetenler lafta tepkili olsalar bile, Kültür ve Turizm Bakanı Ömer Çelik, Çin’le işbirliği anlaşması imzalıyor, Cumhurbaşkanı Çin’e ziyaret planlıyor.
Halkın gösterdiği tepkinin odağında ise Çin yönetiminden çok Çin halkı var.
Bir millete karşı topyekün düşmanlık beslemek mantıklı değil.
Çin yönetimi acımasız ve adaletsiz olabilir. Ancak bunun için 1.5 milyarlık Çin halkını suçlayamazsınız. Sisi yönetimi için tüm Mısır’ı suçlayamayacağımız gibi.
Ya da Esad’a kızıp bütün Suriyelileri zalim ilan edemeyiz.
Örnekler çoğaltılabilir.
4 bakan yolsuzluğa bulaştı, iktidar da onları akladı. Bu yolsuzluklardan dolayı bütün Türk halkı yolsuzluğa bulaşmış mı oluyor?
Ülke yönetimlerini ve toplumları birbirinden ayırmak ve tepkiyi ona göre göstermek gerekiyor. Bu yüzden tepkimizi gösterirken sağduyu elden bırakmamak lazım.
Çin örneğine geri dönersek; Çin dünyanın en büyük ekonomilerinden biri konumunda. Devletlerin her ne yaparsa yapsın Çin’e ekonomik ambargo uygulamaya kalkışması önce kendi ekonomilerini vurmak olacağından gerçekçi bir talep değildir.
Çin mallarını kırmak, almamak da çözüm değil. Çin ekonomisi öyle bir hale geldi ki Çin mallarını ortadan kaldırdığınızda neredeyse ortada hiçbir şey kalmıyor. Bundan dolayı halkınızı, soydaşlarınızı, dindaşlarınızı ya da dostlarınızı korumanın yolu bağırıp çığırmak değil, ekonomik olarak güçlü bir toplum olmaktan geçiyor.
Güçlü olursanaz bağırmasanız da sesiniz duyulur.
Hatta sussanız bile ne demek istediğinizi anlarlar...
Aksi halde biz burada öfkeden bağırırız,
Uygurlar orada acıdan...