Ben de gençliğimde ihtiyardım…
Gençleştikçe ihtiyarlığımı özlüyorum…
Benim geçmişteki ihtiyarlık zamanlarımda “Tasma” kayış ve zincirden yapılırdı. Ve sadece yabani hayvanlar ve köpekler için kullanılırdı.
Şimdi tasmanın yapıldığı maddeler ve takıldığı canlılar değişmiş;
Kimi tasmalar paradan yapılıyor
Kimi statüden
Ve en gelişmiş tasma malzemesi ise beklentiden yapılanı.
Ve bu tasmalar, aydın görünümlülere, sıfat sahiplerine, koca koca adamlara takılıyor.
Tabi i benim ihtiyarlığımda öyle şey ler yoktu.
Hele şu beklenti tasması… O kader etkin ki;
Kişilere değil topluma ve halklara takılıyor.
Bu beklentiden yapılan tasmaları tarihten de biliyorum;
Ermeni yurttaşlarımızın boynuna takmışlardı. Tasmanın markası : “Denizden denize Büyük Ermenistan…”
Tasma, İngiltere ve Fransa’nın siyaset fabrikalarında üretilmişti.
Sonra aynı ülkeler, bu kez Yunanlılara taktı beklenti tasmasını: “Ege sizindir…”
Ve sonra sonu hüsran…
Tasma sadece hayvan fıtratına uygundur.
Tasmayı hayvandan çıkarıp, kişilere taktığınızda daima felaketlere davetiye çıkar.
Bence insanlar kendi tasmalarını seçme özgürlüğüne sahip olmalı (mı)? Belki de olmalı. Bilmiyorum.
Ama olumsuzlukları bir yana bırakıp şöyle düşünebilirim.
İnsan tasmaya bağımlı olmalı mı? Evet. Şahsen ben tasmaya sahip olmak isterim.
Örneğin “Vicdan” bir tasma olsun ve boynumdan çıkmasın.
“Kul hakkı yeme korkusu”. Bakın bu tasma insani vicdani özgürlüğe götürür.
Peki özgürlükle tasma nasıl bir araya geldi durup dururken.
Gelir. Şöyle gelir:
Tasmayı takma amacınız, sahip olma duygusu, hırsınızı tatmin, aç gözlülüğünüz gibi duygular ise hem esirsiniz hem de onursuz.
Ama tasmanız, insan sevgisi, vicdan, hak, hukuk gibi kavramlardan oluşmuşsa bu tutsaklık sizi hem özgür kılar hem de onurlu.
Tasmasızlık başıboşluktur, avarelik ve boşluktur…
Gerçekte itici gelse bile boynunuza taktığınız tasma size toplumda bir yer sağlar.
Ve herkes seçtiği tasmaya göre değerlendirilir.
Benim ihtiyarlığımda, insanları tasmaları onurlu, değerli ve vicdanlıydı…
Şimdi tasmalar uluslararası düzeyde olmuş…
Markalarını b,le bilemiyorum.
Ama tasmalar, parladıkça insanlık değerlerinden uzaklaştığını görüyorum.
Gittikçe gençleşmek bu herhalde;
Gözlerim görme yetisini kaybettikçe, her şey daha net görülüyor.
.