Mahallemde yaşlı bir amca vardı çoğu kez camii de rastlaşırdık, epeyce yaşlıydı ve sessizdi. Aslında gözlerine bakınca anlatırdı herşeyi anlaşılırdı, anlardık. Geçmişte F16 savaş uçağı kullanan bir pilottu.. Geçmiş dedim ya işte atmışlar ordudan geçmiş. Namaz kıldığı için miydi? Kısık, buğulu bir ses tonuyla ‘evet’. İçimde binbir türlü varyasyon canlandırdım. Allah celle celalühü ağız, gırtlak, ses telleri vermişti bağırmak için fırsatım vardı ama sesimi duyurmak için hiçbirşeyim yoktu. Oysaki kıyamet zamanı ilk sorguya çekileceğimiz ibadet namaz değil miydi, namazı olmayanın hiç bir ameli kabul edilmez diyen Peygamber Efendimiz değil miydi, iman ile küfür arasındaki fark, namaz kılıp kılmamak değil miydi? Yaşlı amca ordudan atıldı, Allah’ın emirlerinden zerre vazgeçmediği için..
(Şimdi kendinizi bir anda binlerce kişilik dev bir uçakta bulduğunuzu farz edin. Bir anda bir uçakta uyandınız. Cahilsiniz. Hangi soruların cahilisiniz? “Kim beni bu uçağa bindirdi? Benden ne istiyor? Nereye gidiyoruz?” Hatta uçaktan sırayla her gün bir kişinin aşağı atıldığını görseniz telaşınız tavan yapmaz mı? ‘Bilgi’ aradığınız sorular artar: “Neden atılıyorlar? Atılanlar nereye gidiyor?” Peki bu sırada birisi size gelse ve 30.000 km mesafedeki diğer bir uçağın yaydığı ışık miktarını hesapladığını söylese, bu adam gözünüzde bir “bilge” mi olurdu? “Saçmalama be adam. Her gün birinin atıldığı bir uçakta bu bilgi hiç de önceliğim değil!” demez miydiniz?)