Roller hiyerarşisi

Tiyatrolar vardı…

Ya yıllarını bu sanata vermiş çekirdekten yetişme veya okullardan mezun olan o eli öpülesi sanatçılar oyun sergiler ve biz de izlerdik.

İlginçtir, babam 1960 ve 70 li yıllarda bizleri sürekli ya tiyatroya veya sinemaya götürürdü.

İnsanlığın altın yılları…

Biz o sanatçıların rol yaptıklarını bilirdik.

Anlayışımıza göre sadece artistler rol yapardı bir de tiyatro sanatçıları.

Bunlar dışında kalanlar gerçek yaşamlarının içindeydi.

O yıllar, sebze satan sebzeciydi;

Simit satan, simitçi…

Pamuk attıran vardı; biz ona hallaç derdik…

Babamız, annemiz ve öğretmenlerimiz vardı…

Kimse rol yapmazdı.

Rol yapma ihtiyacı hissetmezlerdi.

Memur memurluğunu, işçi işçiliğini yapardı.

Hırsızlar, sadece hırsızdı; dürüst rolü yapmazlardı.

Ayrıca “Beyt-ül Mal”a dokunulmaz, hırsızlar kişilerden mal çalardı.

Beyt-ül Mal’dan çalanlara lanet okuyan çok hırsız gördüm.

Tiyatro Sanatı öldürüldükçe, rol yapanlar çoğaldı.

Örneğin kimileri bakan rolü yapıyor, kimiler vali; kimileri insan rolü yapıyor kimileri nebi…

Rol yapanlarla gerçek yaşayanlar birbirine karıştı.

Em sevdiğimiz tiyatro oyunları: “Kibarlık Budalası”, “Cibali Karakolu”, “Bir Delinin hatıra Defteri”,””Lüküs Hayat”, “Zübük” ve onlarcası…

Şimdi demokrasi oyunu oynanıyor, yakında seçim tiyatrosu sahnelenecek, vatana sahip çıkma rolü yapılıyor örneğin; sahne arkasında özelleştirmeler, kaynak imtiyazlarının devri vs… yapılırken.

Dine sahip çıkma oyunu oynanıyor örneğin; bir çok figüran, din adamı rolü üstlenmiş.

Anlayacağınız, tiyatrolarda rol yapanlar insan ve asildiler.

O gerçek sanatçılar sahneden indikten sonra hiçbir güç onlara rol yaptıramazdı.

Bunları hayatı tiyatro; hayatı rol…

Bana göre insan ve asil de değiller.

Tarihin hiçbir devresinde, özgür rolü yapılamaz…

Efendi rolü yaparak kölelikten kurtulmak mümkün değildir.

Özgürlük, demokrasi, insan hakları, hukuka saygı, sanata ve insan üretim ve değerlerine saygı rolü yapılamaz.

Tiyatrolar vardı; insanlığı ihtiyacı onlardır.

Bana tiyatrolarımızı geri verin.