Sarayın ihtişamı

Parayla her şeyi yapabilirsiniz. Paranız varsa en büyük evi, en büyük bahçeyi, gemiyi vs siz yapabilir ya da alabilirsiniz.

Büyük şeyler sizin olabilir. Ama muhteşem bir sanat eseri yaratamazsınız. Kaçaksaray, Külliye, Beştepe adına ne derseniz deyin büyük ve görkemlidir. Yüzlerce odası vardır. Büyük büyük masaları, geniş salonları, pahalı perdeleri.

Büyüktür, pahalıdır ama bir sanat eseri değildir. Gelecek kuşakların övünebileceği bir yapı değildir. Sadece büyük ve pahalıdır.

Keşke o paraya yine saray yapılsaydı ama hem mimari açıdan hem de görsel açıdan bir tarzı olabilseydi. Bakınca büyüklüğünden etkilenmek yerine insanlar estetik görünüşünden dolayı başka dünyalara gitseydi ve gerçekten gurur duyulacak bir eser olsaydı.

Eser değil, sadece büyük bir bina...

Sarayla ilgili tartışmalar önce yerinden, yasal konumundan başladı. Ardından da harcanan para yani maliyeti bu yoksul halkın gözüne sokuldu. Saray soytarıları önce ortaya atılan maliyetlerin abartılı olduğunu söylese de en son pes ettiler ve sarayın ihtişamından toplumun övünme payı çıkarmasına kadar gerilediler.

“Saray Türkiye’nin büyüklüğünün ve zenginliğinin göstergesi” fikri ise geldikleri en son nokta...

Saray gelecek kuşaklara sadece gösteriş ve israfın bir sembolü olarak kalacaktır. Üstelik de Anadolu’nun yoksul evlerinden her gün gencecik fidanların cenazeleri uğurlanırken, sarayın görkemini öven insanların yaşadığı bir dönem olarak...

10 günlük askerlerin cepheye sürülüp şehit olduğu ülkemizde bu kadar büyük saraylarda oturulması bir o kadar da büyük bir çelişki değil midir? Eli nasırlı anne babalar, kucağında bebeğiyle genç kadınlar gidenlerinin ardından ağıtlar yakarken ve bu ağıtlar oturdukları gecekonduları sallarken, saray soytarılığı yapmak hangi vicdanın ürünüdür?

Sorunumuz Türkiye’nin içinde bulunduğu durumdur.

Türkiye’yi savunmakla, Türkiye adına birilerini savunmak arasında sonsuz bir fark vardır. Türkiye’yi sevmek içindeki insanlarla birlikte bu toprakları sevmektir. Türkiye’yi sevmenin kişilere bağlılıkla ilgisi yoktur. Herhangi bir kişiye koşulsuz bağlılık ya da biat vatan sevgisinden arındırılmış bireysel bir sevgidir.

Yapılması gereken sarayın çevresinde dolanıp, onun büyüklüğüyle övünmek değil, gecekonduya yanaşıp, acılara ortak olmaktır.

Olabilmektir...