Savaş uçağında "Allah korusun"

Suriye’yi bombalamak üzere gelen Suudi Arabistan’a ait savaş uçağının üzerinde “Allah Korusun” yazıyor.

Aklıma sorular takıldı.

Sen, birkaç petrol tüccarının çıkarı için bir ülkenin masum halkını bombalamaya gidiyorsun: “Allah seni neden korusun?”

Yüce Allah, kimi koruyup korumayacağını sana mı soracak?

Seni koruması gerekiyorsa, zaten senin söylemene gerek yok.

Korumaması gerekiyorsa yine senin söylemene gerek yok.

Şahsi inancıma göre: “Allah’ın senin kiralık katilliğini korumak için hiçbir nedeni yok…”

*

Başka bir konu…

“Allah Korusun” yazısını kim için yazdın?

Allah için yazdınsa, yazmana gerek yok; Allah yazdıklarına değil, yüreğine ve vicdanına bakar.

Sonra Allah için yazdınsa Arapça yazdın. Kabul. Belki (haşa) anlamaz diye İngilizce de yazmışsın.

Sahi sence Allah, Arapça’dan mı anlar İngilizceden mi?

Demek ki, bunu Allah için değil, insanlar için yazmışsın.

Bunu kim okuyacak. Bunu okuyacak olanlar seni bomba atarken görenler olacaktır.

O görenler sana “amin” diyecekler mi?

Amerikan uçağıyla Müslümanları bombaladığın için sana “Amin” diyecekler olacaktır.

 Ama aklı selim olanlar: ” Allah belanı versin” diyeceklerdir.

Neden mi?

Birincisi, katil olduğun için…

İkincisi, Müslümanları yok etmeye ant içmiş Hıristiyanlığın Haçlı Seferi’ne hizmet ettiğin için…

Üçüncüsü de bu vahşetine Allah’ı ortak etmeye çalıştığın için…

*

SANDVİÇE FEDA EDİLEN NEFİS…

Ramazan’ın ilk günü: İstanbul/ Fatih Oruç Baba Türbesini ziyaret edenleri izliyorum. TV’den elbette.

İnsanlar, nefislerine hakim olmuş bir şekilde, sükun ve huşu içerisinde ibadetlerini yapıyor ve dua ediyorlar.

Hepsi nefsine hakim olmanın huzur içinde, kendilerinden geçmiş vaziyetteydi.

O da ne? Bir araç geldi, içinde bir şeyler olan sandviç dağıtıyor.

Aman Allah’ım! O kalabalığı göreceksiniz.

İnsanlar birbirini ezmeye, çiğnemeye başladı.

Çocuklar bağırıyor, yaşlılar çaresiz devriliyor, herkes büyük bir aç gözlülükle sandviç almak için sadece çevresindekileri değil, onur ve nefislerini de ayaklar altına alıyor.

İbretle seyrediyorum.

Bu zavallılar, mutlaka televizyon sahtekarlarının anlattığı şu öyküyü dinleyip, ağlamışlardır: Mevlana, Şems ile yürürken kucak kucağa, huzur içinde uyuyan iki köpek görürler. Şems, bunların huzuruna imrenir. Mevlana’da “Aralarına bir kemik at, aralarındaki huzuru görürsün” hikayesi.

İşte bu hikayeye salya sümük ağlayanlar, bir sandviç için nefislerini ve onurlarını ne denli ayaklar altına alındığını göremeyecek kadar matematik ilminden yoksunlar.

*

Bunları yazdığım için bana kızanlara sesleniyorum: Bunları ben yazmıyorum, ısrarla siz yazdırıyorsunuz.