Tatmayan Bilemez

Ruhun en masum en özel ifadesidir Aşk… Ruh özel bir sırdır, aşkta ruhun en kuytusu en dehlizidir… Hani neşet Ertaş kalpten kalbe bir yol vardır gözünen görülmez sırdır diyor ya…

Yunus Emre’de dört kitabı okudum, aşka gelince bir uzun hece imiş der…

‘ Aşk, akıl için bir sırrı kadim; Maşuk, aşık için bir ismi azim…

Sekerat girdabındaki bir derviş gibi; Aşık, maşukun adını tesbih eder de eder

Ama ne içinde erir ne sonuna erer, ne onu geçer ne ondan geçer…

Halkın gözünde değersiz bir derbeder, akılsız bir meczuptur o

Halbuki uçsuz bucaksız, dipsiz kenarsız, hadsiz hudutsuz bir alemde

Mahpustur, mahkumdur, mahcuptur o; Kimse bilmez bilemez…

Aşk, bir kemend-i esaret gibi görünür sana ama aslında o madde-i manaya, cesedi ruha, aklı kalbe, görüneni görünmeyene bağlayan bir mirac-ı hürriyettir…

Bir yanın zelil olsa da, bir yanın azizdir. Bir yandan yaksa da aşk, bir yandan serindir…

Tıpkı bir afyonu manevi gibi içine girmekle kalmaz, iliklerine siner. Sonrası bir mevtanın Sekerat hissizliği sanki artık donsan da yansan da fark yok gibi…

Hasılı kelam, aşk ilahtan insana lütfedilmiş bir haldir, bunun üstüne söylenecek her söz;

Ne idüğü belirsiz bir pil-u kaldir…

Yunus’un bu soyut dizelerinden sonra aşka dair bir şeyler yazmak ne kadar? Mana içerir bilinmez…

Aşk miskinden kahraman yahut müraiden derviş yaratabilir. Adeta sihirli bir değnek gibi yeter ki dokunsun.

Kerem ile Aslı, Yusuf ile Züleyha, Ferhat ile Şirin gibi kadim âşıklar, asırlar ötesinden beri yağmur damlaları gibi yürek yanıklarımızı serinletebiliyor… Mağlubiyet bilmeyen zaman, yalnızca aşk karşısında biçare kalıyor…

Tarihte pek çok siyasi, iktisadi başarısızlığın yıkamadığı liderleri aşkın yıktığına şahit olunmuştur. İnsan fıtratında var olan ve muhakkak suretle kıyamete kadar var olacak olan aşk yaşamımızın bir parçası olmuştur, olacaktır her daim…