Tavşanlar develer ve Adana kaldırımları...

Ormanda Sel olur… Azgın sular, her şeyi önüne katıp sürükler.

Kalabalık bir tavşan ailesi bu tufandan kurtulmak için küçük bir adacık bulur. Hepsi üst üste tüneyerek, tufanın geçmesini bekler.

Sulara kapılıp sürüklenmekte olan bir deve, sağ ön ayağıyla bu adacığa tutunur. Tavşanlar rahatsız olur. Deve ağlamaklı bir sesle tavşanlara:

“Yahu lütfen acıyın! Sadece bir ayağım ile tutunmuşum. Size ne zararım var?” Tavşanlar, düşünüp, hoşgörü ile karşılamışlar. Az sonra Deve:

“Sevgili tavşan kardeşlerim. İnanın çok zor durumdayım. Öteki ön ayağım ile de şu adacığa tutunsam ne kaybınız olur?”

Hoşgörülü tavşanlar buna da izin vermiş. Böylelikle, Deve iki ön ayağıyla adacıktan destek bularak azıcık rahatlamış.

Birkaç saat sonra, Deve yeni bir görüşle sızlanmaya başlamış:

“Güzel tavşanlar, anlayışlı tavşanlar. İnanın çok yoruldum. Sele kapılmamı istemezsiniz herhalde. Ben dört ayağım ile şu küçük adacıkta ayakta durayım. Hem ben selden kurtulurum hem de siz yağan yağmurlardan kurtulursunuz. Size şemsiye olurum.”

Tavşanlar bu fikri de uygun görmüşler. Deve adacığın üzerine çıkmış, ayakta beklemeye başlamış. Gerçekten de tavşanların üzerine bir şemsiye gibi olmuş. Bir müddet sonra Deve;

“Sevgili tavşan kardeşlerim ben yoruldum. Oturuyorum. İsteyen kalsın, isteyen gitsin.”

Bütün tavşanlar, kendilerini sel sularına bırakmak zorunda kalmışlar.

Adana’da Cadde üzerinde bir iş yeri açılıyor; bu genelde lokanta veya pastane oluyor.

Lokanta tadilatını bitirdikten sonra (Öyle zannediyorum ki, birkaç masa için işgaliye bedeli ödeyerek, kaldırıma masa hakkı elde ediyor.)

Önce birkaç masa oluyor… Sonra birkaç masa daha… Arsından dekor adına, birkaç büyük saksı… Sonradan bakıyoruz saksılar, beton engellere dönüşüyor. Kaliteli bir şemsiyeler sistemi… Üstte şemsiyelerin alanı artarken, aşağıda masa sayıları ve kenarlarında beton çiçeklikler artıyor.

Bu işler o kadar dengeli yapılıyor ki, daha önceleri kaldırımdan geçen vatandaşlar, günler ilerledikçe arık oraya yaklaşınca yollarını değiştirmeye başlıyorlar. (ben inatla yolumu değiştirmediğim için birkaç kez, garsonlar tarafından dayak yeme tehlikesiyle karşılaştım. Ama inadımı devam ettiriyorum.)

Zamanla bir bakıyorsunuz ki, lokanta veya pastanenin önü ayrık, o iş yerinin mütemmim cüz’ü haline gelmiş.

Vatandaşta da çıt yok.

Kaldırıma park etmiş arabalardan yol bulursanız, böyle işgal edilmiş kaldırımlarla karşılaşıyorsunuz, onu da zorlukla aştığınız için zaman içinde kaldırımlardan yürümekten vaz geçip, yolda yürümeye başlıyorsunuz.

Kaldırımlar, otomobil ve işyerlerinin işgalinde, yayalar da yollarda.

Beş masa için işgaliye ödeyen, 50 masa atmakta ve kaldırımı kendine tahsis etmekte sakınca görmüyor.

Karikatüristik bir durum daha var. Paçacıysanız, kaldırımları kendinize tahsis etmek için küçük işgaliye bedeliyle bunu sağlarsınız… Ama çiçekçilik yapıyorsanız, parasını ödeyerek bile yola saksı koyamazsınız.

Çiçekçiye yasak olan saksılar, lokanta ve pastanelerin işgal malzemesi olacaksa serbest…

Sayın Zabıta Müdürü veya yetkili, isterseniz size söz etiğin pastane ve lokantaların, kebapçı ve paçacıların tek tek adreslerini verebilirim; mağdur edilen çiçekçilerin de…

Ama isteyeceğinizi sanmıyorum; benden daha iyi bildiğinize eminim.