Üreten huzur kokar

Sizi sevmem için bir neden söyleyin bana…

Size olan sevgimin bütün nedenleri kendi içimde ve kendi anlayışımdadır.

Seni nasıl sevebilirim, duyguları cömert ve sebil insan?

Nedensiz seviyor, nedensiz nefter ediyorsun

Ne nefretini köklü bir gerekçesi ne de sevginin emekle üretilmiş bir değeri var.

Biliyor musun devasa görünümlü küçük adam; nefreti değersiz olanın sevgisi de değersiz olur.

ÇEVRENE NE VERİYOR NE BEKLİYORSUN?

Çevrene ne veriyorsun, huzur ve rahatlık mı? Kim bilir belki de içe atılan öfke ve iticilik dağıtıyorsun. İnsan yaşamının her saniyesinde, her kelimesi ve her adımında bir şeyler eker;

Sevgi, güven, nefret veya öfke… Sen ne ekiyorsun ki yaşamdan neyi biçmeyi umuyorsun?

BUGÜNÜN ERDEMİ SIVIŞMAK

Bu günün üstün erdemi sessizce sıvışmak…

Ey küçük adam, kaplan gibi zıplayacak gibi görünüyordun… Dünün erdemi kaplan gibi sıçramak ve alkışlamaktı… Bugünün erdemi ise sessizce sıvışmak…

Dün kü erdemlerde ne kadar başarılı isen bu gün de o kadar başarılısın…

Yüreğin “erdem mezarı…”

EN BÜYÜK GÜNAH VE DEMOKRASİ…

Neydi bu güne kadar yeryüzündeki en büyük günah?

Namaz kılmamam derdin ya da oruç tutmamak… Sahi neydi günah, cnayetler, savaşlar, katliamlar… Haksızlıklar, vicdansızlıklar…

Neydi yeryüzünün en büyük günahı?

Kainatın yaratıcısının bile affedemediği günah: “Bana kul hakkı ile gelme…”

O zaman hiç gelme hep orada kal… Ne minberi kirlet, ne cemaati…

Ne oruç niyetini kirlet ne Kâbeyi…

Sen kul hakkı yiyen günahınla baş başa kal… Öyle diyorum ama bakıyorum ki;

Eskiden yalnızdın; şimdi öylesine kalabalıksın ki…

Tam da demokrasiyi baş tacı edeceğin zaman…

ÜRETEN HUZUR KOKAR

Bu günlerde özlem içerisindeyim…

Bir kokuyu özlüyorum.

Bunca parfüm kokusunun kirlettiği bu havayı solumakta güçlük çekiyorum.

Ve inanlara bakınca “tezek kokusunu” özlüyorum; ağıl, kümes, yalak kokusunu özlüyorum.

Üreten insanın huzur kokusunu özlüyorum.

Sadece tüketenler öylesine pis ki, hiçbir kozmetik, kolonya, hiçbir parfüm ve hapsedilmiş çiçek kokuları onların mutsuzluk ve aç gözlülük kokusunu örtemiyor…

Kendi elleri ile oluşturdukları mutsuzluk kokusu altında çırpınıp duruyorlar…

Çok özlüyorum; Tezek, kümes, yalak kokularını…

Tapka’yı özlüyorum; hani alrında ineklerimizin üstünde de bizim yaşadığımız o huzur kokan yapıları…

O inekler, ellerinde bulunan 2-3 milyarlık cep telefonları ile ne idüğü bellisiz kafelerin köşelerinde kollarından büyük marpuçlarla nargile içen tüketim makinelerinden daha huzur verici idi.