Utanç içindeyim ama yüzsüz değilim...

Çanakkale Şehitleri’nden Hiç Utanmadınız mı?

Bazen büyüklerimin mezarına gitmekten utanırım.

Örneğin bu günlerde babamın mezarına gidemiyorum.

Babam, yurtsever bir insandı.

Sekiz çocuğunu kimseye muhtaç etmeden büyüten, iş, güç, meslek sahibi yapmayı başaran bir kahramandı.

Çok Partiye geçişi şiddetle savunmuş; Menderes’in idam edilmesine kahrolmuş, 12 Mart’ı bizim gibi kavrayamamış, 70’li yıllarda kardeş kavgalarına şiddetle karşı çıkmış, devletten emekli bile olamamış, tedavisini bile yaptıramamış milyonlarca kahramandan biriydi babam.

Okuyan, anlamadığını tartışan, şiirler yazan ve üreten, ama hep üreten bir insandı.

Üretmediğini asla tüketmezdi.

Evimizde sürekli bayrak olurdu ve ekmekten önce gazete girerdi.

Yerli Malı Haftası’nı evde komşularla kutlardık.

Hakka yürüdüğünde, değerli öğretmenler teslim etti geriye.

Kamu İktisadi Teşebbüsleri vardı. Raylı sistem ve demiryolları ile taşımacılığının önemi vardı.

Öğrenciler bilinçli, öğretmenlerine saygılı, yorum yapan, düşünen nesillerdendi.

Bir çok şeyden yüzümüz kızarırdı. Utanma duygusu bütün boyutlarıyla benliğimizdeydi henüz.

İnsanımızın her 4 kişiden üçü köylerde yaşar, kendi ihtiyaçlarını karşılayacak kadar üretirdi. Şimdi babamın mezarına gidip, buğdayı ve samanı bile ithal ettiğimi nasıl söyleyeceğim.

Aslında “Çanakkale Şehitleri”nden de utanıyorum.

Bankacılık sisteminin yabancılar tarafından ele geçirildiğini;

Sigortacılık’ta teslim bayrağını çektiğimizi

Elimizde kullandıımız cep telefonları ile gece gündüz konuşup, yabancılara para dağıttığımızı,

Laik eğitim sistemimizin darmadağan edildiğini ve yapılan gizli anlaşmalarla Gizli Milli Eğitim Bakanı’mızın ülkemizdeki en yetkili ABD konsolosu olduğunu nasıl açıklayacağım.

“Ben, yabancı gemiler geçmesin sen rahat yaşayasın diye toprağa düştüm… Sen rahatından ödün vermedin…” derse ne yanıt vereceğim.

“Benim yiyecek yemeğim bile yokken, sen ithal malı arabalara binip, borca aldığın parayla yaptırdığın otobanlarda gezmeye utanmıyor musun?” sitemine cevap veremeyenler, Çanakkale şehitlerini anmasın.

Üretmeden ithal ederek ve sıcak para borçlanarak ülkeyi büyük işletmelerin sağmal ineği haline getirenlerin Çanakkale Şehitleri önüne çıkmaya yüzleri olmamalıdır.

Ben utanıyorum;

Görevimi iyi yapamadığımı düşünüyorum, hem şehitlerimizden hem de torunlarımdan özür diliyorum.

Ülkemizi silahla, topla, gemiyle işgal edemeyenler dolarla gelip ülkemizde Televizyonlar kurdular ve o televizyonlardan Çanakkale Şehitlerini andık.

Hiç mi utanmadık?

Hiç mi utanmadık?

Ben utandım…

Ama yüzsüz değilim önlerine çıkamadım…

Utancımı nasıl telefi edeceğimi düşünüyorum.