Utanmalıyız!

İçimizde feveran eden duygulara tercüman olmaları adına; dilden dökülen kelimelerin taşıdıkları yük ne denli büyük olursa olsun, kimi zamanlar için kifayetsiz kalabiliyorlar.

Kulakların sağır, dillerin lâl, gözlerin kör oldukları zamanların şahitliği ne de zordur, hem de çok zor! İşin öznesinde yer almak daha da ağır geliyor yaşayanlar için! Aynı anda hem seyirci hem de oyuncu olmak … Zoru başarıyoruz. Zora doğru tırmanıyoruz hüzün kokulu terler eşliğinde.

Travmalar yaşıyoruz, yaşatılıyoruz!

Maruz kaldıklarımızı “hak eden” tavır ve düşüncelerin amansız girdabında, bizleri boğan seviye yoksunu “tercihlerimizin kurbanı” olarak!

İslam’ın asla değil, Müslümanlığımızın aleni iflasını yaşıyoruz! Bu halden Utanç duymalıyız!

Geleneksel islami kabul ve “öylesine” bir iman anlayışının üstüne, keyfe keder “işimize gelen” anlayış ve kabulleri, sosları ekleyerek, islam gibi müstesna bir gelecek sunan hazineyi çar-çur ederek, kendimizi farkında olmadan “kafası her zaman ezilebilen” bir konuma düşürüyoruz. Bu durumdan utanmalıyız!

Mazlum insanların yegane nezih sığınağı olan inancımızın müntesibi olsun ve/ya olmasın herkesi kuşatan bir anlayışı kenara iterek, olması gerekeni yapmaktan uzak anlayışların sahibi olmaktan utanmalıyız!

Zulmün ve zalimlerin, özellikle İsrail Hükümetleri’nin yıllardır süren ve bıktıran çirkin oyunlarına, çirkef kokan emellerine, barbarlığın bile hafif kaldığı tanımlamaları aratan vahşi eylemlerine, insanlıktan bînasip kalmış zihniyetlerine seyirci olabiliyorsak; bundan utanç duymalıyız!

Zalim İsrail askerlerinin, müslümanların Kıblesi olan Mescid-i Aksa’yı, foseptik çirkeflikler ürünü postalları ile basmlarına ilgisiz ve umursuz kalabiliyorsak, utançların en büyüğünü duymalıyız!

“Bir kaşık suda boğarız!”, “Tükürüklerimiz bir araya gelse boğulurlar!”edebiyatı ile “Aç Kabadayılık!” ve/ya umursuzluk içinde olmaktan, tek ses olamamaktan, çaresizmiş gibi “güçsüzlüğe teslim olmak”tan, Haksızlık karşısında “Hiçbir şey yapmayan” ve bir basit “Hiç” olmayı bile beceremeyenler zümresine dahil olmaktan utanmalıyız!

Resmi arenada Hükümetin ve cılız bir şekilde tepki koyan muhalefetin beyan ve teşebbüslerini yeterli görmek, yetersizliğe ram olmak, bahanelere sığınmaktır! Tepki koyan Hükümetin ve muhalefetin güçlü sesi, soluğu olmalıyız!Tepkinin resmi ağızlarda kalıp, teşkilat ve STK ‘lar nezdinde toplumsal bir harekete dönüşmemesinin ardındaki sebep/ler utanç vericidir!

Meseleye sadece inanç perspektifinden bakmadan, görüş ve düşüncesi her ne olursa olsun, ülkemin her insanının, haksızlık karşısında durma erdemini göstererek, bu zalimlere dünyayı dar edecek birliktelik ile “ses vermesi” lazım!  Bunu başaramıyorsak; Utanmalıyız!

Bir ağaç bile olsa verilen hassasiyete, değerini biçmeye kimsenin gücünün yetmediği bir damla yaş veya en küçük bir haksızlığa karşı koyma, değerlerimiz uğruna ayağa kalkma, onurumuzu asla çiğnetmeme algı ve anlayışına her zamankinden daha çok ihtiyacımız varken, değerlerimizin ayaklar altına alınması, çiğnenmesi nasıl kabul edilebilir?

Haksızlık karşısındaki hassasiyet; nerede ve kime olursa olsun gösterilmelidir!

Mütemadiyen aynı berbat ve iğrenç nakaratları duymaktan,

günlük boğuntularımız ve/ya umursuzluk algılarına uymaktan,

zehirli “neme lazım!” ninniler eşliğinde biteviye uyumaktan utanmalıyız!

Ve eğer hala algımızı yeniden gözden geçirme ihtiyacını duymuyorsak;

Bundan utanmadığımız için utanmalıyız!

Zulme karşı öfkelenmesini dahi beceremeyenlerden olmaktan Allah’a sığınıyorum!

Sevgi ile Kalın…