Uyuşturucu suçunda patlama!

Şu söze bayılıyorum;

“Kitap ruhun ilacı, uyuşturucu ise pisliğidir”

Ama gelin görün ki milyonlarca genci hedef alan uyuşturucu tacirleri boş durmuyor ve gençliğimiz için tam anlamıyla bir pislik olan uyuşturucuyu satmak için, bu utanmaz ve hayasız tacirler, her geçen gün tuzaklarına yeni gençleri düşürebiliyorlar.

Geçtiğimiz hafta içerisinde Zaman gazetesinin manşetten verdiği uyuşturucu haberi karşısında şok oldum.

Haberin başlığı şu;

“Uyuşturucu suçlarında patlama”

Ve haberin alt başlığında ise fazla değil, 2006 yılında uyuşturucu suçuna bulaşanların sayısının 15 bin olduğunu, 2011 yılının sonuna geldiğimizde ise bu sayının tam 130 bin olduğu yazıyor.

Sizin anlayacağınız artış oranı 5 yılda neredeyse yüzde bine yaklaşmış.

Peki, bu acı manzara karşısında suçlu kim?

Başta biz.

Yani yazılı ve görüntülü basının bizatihi kendisi,

Anne ve babalar ile maalesef duyarsız olan okul idarecileri ve öğretmenler.

Ya Polis?

İnanın bu konuda en duyarlı olan ise polis teşkilatıdır.

Zaten onlardan da olmasa bu gün bu sayı 130 bin değil herhalde milyonlarla ifade edilirdi

Basın neden suçlu?

Adana’ya şöyle bir bakalım.

Ne yazık ki günlük haberlerimizde ve köşelerimizde, sanki bu kent yalnız dört tane siyasi parti, dört tane belediye, odalar ve sivil toplum kuruluşlarından ibaretmiş gibi bunların etrafında dönüp duruyoruz.

Ya anne ve babalar?

Onlar da ne yazık ki canlarından bir parça olan evlatları konusunda üzerlerine düşeni tam anlamıyla yapamamaktadırlar.

Bir baba evladı için beni aradığında aynen şu ifadelere yer vermişti:

“Evladım gözümün önünde eriyip giderken, ne yazık ki haberim olmadı. Haberim olduğunda ise tedavi için zorlu bir sürecin içerisinde olduğumu anladım”

Bu anlamda ne yazık ki duyarsız olan okul idarecileri ve öğretmenlerde bulunmaktadır.

Duyarlı olan bir ortamda; 15 bin olan suçlu sayısı 5 yılda 130 bine çıkar mı?

Sonuç olarak her insanın başına bir polis koyamayacağımıza göre, burada en büyük suçlu;

Basınıyla, anne ve babalar ile ve okul idarecileriyle hepimiz suçluyuz.

Yani toplumsal duyarsızlık.

Bu gün ne yazık ki ilköğretim 3. Ve 4. sınıflarda uyuşturucu ile tanışan çocuklarımızın olduğu bir ortamda yaşıyoruz.