Vatan ağlarken anne mutlu olamaz

Çocukluk en değerli büyüklüktür…

Ana vatandır…

Ondan oluşur ve sonra da onun sıcak kollarında sonsuzluğa gidersin…

Bu gün yaşadığımız coğrafyada tarihin oluştığu günden bı güne kadar milyarlarca ananın bedeninden oluşmuştur toprak.

Bu yüzden toprağa ana deriz bu yüzden toprakların toplamına “ana vatan” deriz.

Anneler günü derken benim aklıma çoğu zaman annem gelmez; vatanım gelir.

Annem benimdir; özeldir.

O’nun elini öpüp öpmeyeceğimi hiç ir ekonomik sistem tayin edemez…

Ettirmem de.

Anavatanım için de böyle…

Talimat ile sevilen vatan satılmaya mahkumdur.

Anneler günü deyince aklıma, dağlarında coşkuyla akan pınarlarından su içtiğim vatanım gelir…

Beni doyuran, yediren, içiren, koruyan vatanım…

Vatanımı koruyamayınca anamı koruyamamışım hissine kapılırım.

Madenleri, Bankaları, Sanayi kuruluşları yabancıların; ama çiftçilerin gözyaşları yerli…

Yabancı sevinçler ve milli acılar…

Binlerce ana gözyaşı dökerken vatanım ağlarken sadece annemi nasıl hatırlarım.

Bu gün anneler günüymüş,

Pahalı hediyeler, yabancı marka ayakkabı ve giygiler, hiçbir anlamı olmayan takılar, her harekette çalışan kredi kartları, avutulan yürekler ve kazanan bankalar…

Böyle anneler günü olmasın.

Güneşin önünü kapatan karanlıklar oldukça, düşünen beyinlere set çekildikçe,

Vatanım sürgünde oldukça,

Annelerim köşe başlarında gizli gizli ağladıkça,

Çiftçi, sanayici, ş adamı kaygılı olarak uyumaya gidiyorsa,

Hangi anne mutlu olabilir ki onun anneler gününü kutlayayım.

*

Sizinle bir resim paylaşmak istedim.