Vatan dediğin...

Akdeniz’in sıcak ikliminden, Ege’nin daha serin deniz esintilerine giderken, yolunuz Orta Anadolu’nun alabildiğine uzanan bozkırlarından geçer…

Gölgesiz Orta Anadolu kasabaları iki yandan akıp gider.

İnsanları ile duvarları, bahçe ve ağaçları aynı gölgesizliğin, kavruk rengindedir.

Yaklaşık 30 yıl önceydi… O gölgesiz kasabalardan geçerken bir köylü bana vatanın ne olduğunu öğretti.

Yazın bitimi ve sonbaharın başlangıcıydı. Yol boyu pancar yüklü traktörler, fabrikalara doğru akıp gidiyorlardı.

Yol kenarına düşmüş pancarlardan birkaç tanesini topladım ve önde giden traktörü durdurdum.

Selam kelam faslından sonra, topladığım pancarları köylüye göstererek:

“Döke döke gidiyorsun, maşallah bereketli galiba… Dökülenler umurunda değil” dedim.

“Yok Beyim” diye yanıtladı, “onların hepsi çok değerli… Onlarda emeğim var…”

“iyi ama hep yerlere dökülmüş…”

Görmedim beyim, görmedim. O elinde tuttuğun senin için pancar, ama benim için vatandır. Görmüş olsam, bırakır mıyım?”

Konu birden değişti.

“Ne demek vatan?”

“ O benim vatanım beyim. Ona emek veriyor, onunla çocuklarımın rızkını çıkarıyorum. Onunla boynum bükülmüyor beyim. O vatandır…”

Ürettiği pancarı vatan diye tanımlayan bu bilge köylü, hiçbir kitabın hiçbir ansiklopedinin bana veremeyeceğini öğretti.

Gerçekten “vatan nedir?” diye sorgulamaya başladım.

Vatan işçinin çalıştığı fabrikadır;

Hemşirenin yürüdüğü hastane koridoru,

Çiftçinin toprağı ve ürünü,

Öğrencinin okulu,

Vatan, bir annenin evidir; babanın işyeri…

Evde istenmeyen bir kadın, anne için işgal edilmiş vatandır.

Vatan, bir gazetecinin doğru haberi ve kalemidir.

Bir yazarın düşüncesi, bir şairin dizesidir.

Vatan, bir ressamın tuvaline yansıttığı renk,

Bir müzisyenin özgürce gezdiği notalardır.

Bir halk şairinin sazıdır vatan, bir balıkçının teknesi…

Fabrikası elinden alınan işçinin vatanı elinden alınmıştır.

Vatan satılamaz derken, bir yazarın, bir yorumcunun kalemi ve düşüncesi satılamazdır.

Düşmana yardım ederek kendi halkına ihanet eden bir asker ne ise kalemini ve ruhunu satarak halkına ihanet eden bir yazar aynıdır.

Vatan doktorun neşteridir; neşterin satılması vatanın satılmasıdır.

Biz bu vatan için yaşamaktayız.

Vatan için önce ölmektense önce yaşamayı tercih etmeliyiz.

Vatan, önce “ölesiye” uğruna yaşanacak kutsal bir değerimizdir.

Yetkisini, iradesini, tutumunu, dişlisini, kalemini, düşüncesini satan vatanını satıyordur.

Vatan budur.