Yalnızlık Şarkısı

“Yalnızlık” ile “Tek Başına” kalmak arasındaki fark ; “siyah”ile “kara” arasındaki fark kadar keskindir.

Yalnızlık, kişinin özgür iradesinin bir seçimidir.

Tek başınalık ise, iradenin dışında gelişen ve kişiyi kendi yazgısına terk eden sonuçtur.

Yalnızlıklar, kişinin kendiyle yüzleşmesini, başbaşa kalmasını sağlar.

Yalnızlık ödül; tek başına kalmak cezadır.

Yalnızlık yaşam sevinci, Tek başına kalmak yaşam sevincinin gölgelenmesidir.

Günümüz insanı; yalnız kalmayı başaramadığı için, tek başına kalmaya mahkum olmaktadır.

Bir çok insan,kalabalıklar arasında bulunmayı, tek başına kalma korkusuna karşı bir alternatif olarak düşünür.

Kalabalıklar içindedir; kendini güvende hisseder.

Aynı fikri ve düşünceyi savunan insanlar arasında kendini mutlu hisseder.

Filanca dernek üyesi ya da falanca odanın toplantısını kaçırmayan bir müdavimidir.

Gerçekte bilinç altındaki korku, yalnız kalma korkusudur.

Oysa asıl tehlikenin “tekbaşına kalmak” olduğunun farkında değildir.

Tek başına bırakılacak fikirler, bir parti, bir dernek bir oda çatısı altında toplanmış olamaz mı?

Daha açık anlatımla, bir sendika lideri, “sendikacılık düşüncesini tek başına bırakabilmek için, sendikacıları bir araya toplamış olamaz mı?”

Eğer öyle olmasaydı, mahkemelerde yolsuzluk dosyaları kabarık olanların, can havliyle kendilerini parlamentoya atmak istemeleri nasıl açıklanabilir?

“Ceylanın idare ettiği aslanlar; Aslanın idare ettiği ceylanlara yem olmaktadırlar”.

Tek başına kalma kâbusundan haberi olmayan kalabalıklar, kendilerine kâbus gibi yutturulan yalnızlık korkusuna alternatif olarak bir araya geliyorlar.

O nedenle, sivil toplum kuruluşları ya da demokratik kitle örgütleri kendilerinden beklenen başarıları gösteremiyorlar;

Yine o nedenle bu tür kuruluşlar “Sistemin hava boşaltma makinaları” olmaktan öte gidemiyor.

Beş tane çocuğu giydirip, on tane açı doyurmak ya da on beş öğrenciyi okutmak, tatmin olmak isteyen ruhlara huzur vermekten başka işe yarar mı?

Açlığı ve sefaleti üreten sistemin ömrünü uzatma görevini yüklenip, onun ardından bireysel iyilikler yaparak tatmin olmak tarihin hiçbir döneminde çözüm getirmemiştir.

Elbette iyiliğe uğrayan için (karnı doyan, giyinen, okuyan) bu bir çözümdür. Ama bir kişinin karnını doyurup beş kişiyi aç bırakacak bir sistemin ömrünü uzatmaya çalışmak çelişki değil mi?

Maça gidip, stresini hakeme ya da rakip takımın taraftarlarına boşaltıp huzuru bulmaya çalışmak ne ise, aynı fikri paylaşan insanlar arasında sistemden şikâyet etmek o dur.

Takımların fanatik taraftarları vardır; fikirlerin de...

Sivil toplum kuruluşlarının üyeleri, bir amaç için bir araya gelirler, bu tüzüklerinde yazılıdır. Ama sivil toplum kuruluşları, ülkenin yaşamsal sorunları için bir araya gelemezler.

Sadece adları bir araya gelir; üyeleri değil.

Anımsayın, Her yüz kişiden 65’inin istemediği bir iktidar, insanımızı, başka bir ulusun tetikçisi olarak savaşa göndermek istiyor, sivil toplum kuruluşları bir araya geliyor...

Listeye bakıyorsunuz; binlerce üyeli kuruluşların onlarcasının adı var...

Meydana bakıyorsunuz bir elin parmakları kadar insan...

Üye, kendini ciddiye almıyor ki, İktidar bu eylemleri ciddiye alsın.

Örgütsüz olarak insanlar daha kolay bir araya geldi

Kapalı bir salonda toplantı yapılsaydı daha çok insan gelirdi. İş meydana kalınca: Pıs...

Örgütsüz ve sivil toplum kuruluşu olmadan insanlar daha kolay ve çabuk bir araya geldi.

Elbette TOMA’lar da…

İnsanlarımız hala şarkı dinleme sevdasında... Şarkı söylemeyecekler anlaşılan.