Yetimin hakkına el uzatan eğitimci!

Tam anlamıyla ahlaki bir erozyon yaşıyoruz,

Öyle ki, bazı insanların insani değerleri kaybederek hayatı tamamen maddiyatta olduğunu algıladığı bir dönemim yaşıyoruz.

Acı olan ise, maddiyat uğruna öğrencisinin hakkını yiyenin bir okul müdürü olması.

Hikaye değil,

Duyum hiç değil,

Bizatihi şahit olduğum ama “Keşke böyle bir olaya şahit olmasaydım” dediğim bir vakıa.

Neden?

İnsanlık adına utanç duydum ve üzüldüm.

Olay şöyle gelişiyor;

Üç kardeşin en büyüğü 8 yaşlarında bir kız çocuğu,

Babası gözlerinin önünde annelerini öldürüyor ve hak ettiği yer olan cezaevine gidiyor.

Olan o üç çocuğa oluyor.

Üç çocuğu ölen annenin yoksul üç kız kardeşi, yetimleri yanlarına alarak büyütmeye başlıyor.

Yıllar sonra en büyükleri olan kız çocuğu lise birinci sınıfa başlıyor.

Yetimlerin dramatik geçmişlerini bilen bir Almancı hayırsever vatandaşımız, bu yetim çocuğun tüm masraflarını karşılayarak her ay okumuş olduğu okulun müdürüne yetime verilmesi için para gönderiyor.

Aradan yıllar geçer ve Almancı kardeşimiz Türkiye’ye gelir, çocuğun durumu hakkında bilgi alır.

Bilgi almasına alır ama bir de bakar ki göndermiş olduğu paraların bir kuruşu bile o yetim çocuğa verilmemiş.

Almancı kardeşim elindeki dekontlarla birlikte Müdür efendinin kapısını çalar ve önüne dekontları atar hesap sorarak;

“Ya göndermiş olduğum bu yetimin paralarını hemen verirsin, ya da soluğu adaletin kapısında alırsın” der.

Müdür efendi durumun vahametini anlar ve anında yetimin hakkı olan paraları çıkartır verir.

Önemli olan o paranın iade edilmesi değil, bir eğitimcinin hayata hazırlamak için emanet edilen yetim bir öğrencinin hakkını nasıl yediğidir.

Peki, neden insanlık aleminin gözü ve nefsi bu kadar kör olmuş?

Tek sebep, 1960’lı ve 70’li yıllarda verilen ahlaki boyutu olan eğitim ikliminden uzaklaşmamız oldu.

Bunun başka bir izahı olabilir mi?

Ve yine ne gariptir ki, bu tür ahlaksızlar toplumda adam gibi gezmeye devam ediyor.

Varın muhasebesini sizler yapın.