Yoksulluğun Sembolü

İnsanları birbirinden ayıran en temel özellik “vicdan”dır...

Rengi, milliyeti, dini, dili, sosyal statüsü; hiçbiri bir insanı diğerine göre üstün kılmaz, özellikli yapmaz. Ama “vicdan” yoksa işte o zaman insan insan olmaktan çıkar.

Millet olarak vicdanlı bir toplumuz. Ama unutkanız da...

Üzücü bir olayla karşılaştığımızda oracıkta vicdanımız sızlar, bir süre sonra da unuturuz.

17 Aralık 1999 Marmara depreminde Abdurrahman Antakyalı’nın çektiği bir fotoğraf vardı. Elinde ekmekler gözü yaşlı bir amca... O fotoğraf depremin sembol fotoğraflarından biriydi.

Şimdi de Ermenek’te benzer bir fotoğraf basında yer aldı.

Bence o da “Yoksulluğun fotoğrafı”...

Yırtık kara lastikteriyle madende ölen oğluna gözyaşı döken Anadolu insanı... Yoksulluğun, acının ve çaresizliğin fotoğrafı...

Bugünlerde çok duygusalız; toplum dokunsalar ağlayacak durumda. İçimiz yanıyor Ermenek’te yaşananlara. Madencilerin yakınları her gün öldüler, her gün bir yakınlarını kaybettiler küçük bir umutla beklerden göçük başında...

Biz de ekranlardan gazete sayfalarından onların acısına ortak olmaya çalıştık. Oların içindeki sızı ömür boyu sürecek, bizim o acıya ortaklığımız ise bir başka facia yaşanana kadar...

Çünkü unutuyoruz bir öncekini...

Futbolcuların “önümüzdeki maçlara bakıyoruz” geyiğindeki gibi biz de toplum olarak acıların üstünü çabuk örtüyor, adeta yenisini bekliyoruz elimiz kolumuz bağlı. Ölenlere acıdığımız kadar sorumlulara öfkemizi ifade edebilsek belki bazı şeylerin düzelmesi için bir çabamız olacak.

Vicdanlı ama unutkanız.

Vicdanımız kısa bir süre harekete geçiyor, unutkanlığımız bir ömür sürüyor.

Vicdanlı olmak iyidir. İnsan olmanın temel gereğidir. Milletimizin bu özelliğini seviyorum.

Bir de unutkan olmasak!..