Zekeriya Soydan: Beş dakika!..

Evvelsi gün, dün, bugün... Günlerden birgün işte... Çok uzak değil geride bıraktık ama çok geride değil.. Rutin işlerimizi yapıyoruz, ofisteyiz. Sedat ağabeyimiz geldi (Sedat Memili) oturduk vs. odamızda... Doğan ağabeyimiz ile haber paslaşırken kısa diyaloglar ile sepya olan ne varsa renklendirmeye/canlandırmaya çalışıyoruz... O arada Sedat a. bizi dinliyor.. Malum iş çok, vakit olmuyor.. Neyse Sedat a. bana malzemeyi kullanmayı iyi biliyorsun dedi... Çok zekisin dedi. Övünmek için yazmıyorum ve bu ilk defa da duyduğum birşey değil aslında... Ancak devamı şöyle, zekisin ama bilgin yok/yetersiz dedi. Haklı da... Ben senin yaşında senin gibi olmak isterdim diye ekledi... Sanki dengeliyor gibiydi pozitif/negatif olarak... Zeka önemli şey dedi... Sende bu fazlasıyla var.. Ancak bilgini arttır ve bakış açın stabil olmamalı gibisinden kısa bir örnek ile kendi zekasını da orada bana göstermiş oldu.. Odada iki pencere var birisi küçük bundan bakarsan hep aynı şeyleri görürsün o çerçeve kadar görürsün, ama diğerinden bak daha fazla şey görürsün dedi... O zaman dünyayı tanımak için ya da kabuğumuzdan sıyrılmak için pencerelerle sınır belirlemememiz ve apartmandan çıkıp devam etmemiz gerekirdi.. Aslında verilen örnekte mecazi anlamı ben biraz gerçeğe ardından tekrar mecaza dönüştürüp yoğurmuştum...

İlk etapta komplike olabilirdi, ancak bunu anlayabiliyordum..

(Kendi örneğimi, önemli olan önce kendini anlamaktı)

Zaten sınırları sevmiyordum, sevemezdim. Sınırlar bana göre değildi! Ancak bilgi konusunda da herşeyi bilmek istemiyor olabilirdim...  Bildiklerim yetmediğinde her zamanki gibi yaptığım iş ar-ge oluyordu! Yani tek başına zeka yetmezdi, kullanmak için bilgiye ihtiyaç duyuyorduk.. Bunu bilmek de bir bilgi olmalı! Büyüklerimin övgülerinden çok nasihatları önemliydi benim için ancak ne övgü ne de nasihat beni kamçılamıyor ben istediğim zaman gerekeni yapıyorum.. Diğer bir faktör ise boşa mı gitti diyeceksiniz o kadar şey tabi ki hayır, dünü unutmam, her şey aklımdadır..

Bu yazdıklarım çok uzun konuşmalardan sonra yapılmış bir derleme değil, total de beş dakikayı geçmeyecek bir konuşma, konuşmadan çıkardıklarım diyelim. Akşam ise balık tutmaya gidiyoruz, ağ sereceğiz... Belki bunu bir tefrika halinde anlatabilirim, bilemiyorum, sabır işi en sevdiğim...

ZS