Zekeriya Soydan: Hastaneleri beğenmeyenler..

Adana’da yatırımların minimal seviyelerde olması gerçekliğini koruyor. Sırada ise Balcalı mevkiinde yapılan 1500 yataklı sağlık kompleksi var.. Çalışmaları süratle devam ediyor. İsterdim ki sadece hastane inşaatı yapmayalım, içine koyulacak malzemelerin çoğunu da üretelim.. Asıl mesele de oydu zaten.. Kaba inşaat, demir, çimento vs. bu işin emekçileri için kendilerince bir ayrıcalık olabilir haklarını inkar etmiyorum ancak bir tomografi cihazı üretecek beyin biz de yok muydu? Elbet vardır! Milyarlarca dolar paralar ne yazık ki dışarıya gidiyor uzun bir süre de gideceği aşikar.. 2011 yılı ve öncesinde Türkiye’nin sadece tomografi ve röntgen cihazlarına ödediği para 750 milyon dolar. Yıl ise 2015 dediğim gibi dışa bağımlılık azaltılmış değil! Aksine artmış halde çünkü Adana’da kendini göstermese de gün geçtikçe ülke grand prix, yatırımlar F1 modunda birbiriyle yarışıyor. Ve kaba inşaat kum çimento ile insanlara icraat yapıyoruz demek biraz komik olmuyor mu? Şimdi bir de “onlar konuşur, biz yaparız” muhabbeti çıktı iyi hoş da, balık tutmayı öğreten yok ki sadece balık veriyorlar! Olaya bu perspektiften bakınca detaylar ön plana çıkıyor. Kara tahtada bembeyaz tebeşir durumundayız, masumiyetimizi yazıp çizip bitirmişler.. Büyük düşünmek büyük ölçüde kısıtlanmış.

(Aslında vergilerimizi Türkiye’nin gelişimi için değil yabancı sermayelerin karnını doyurmak için veriyor gibiyiz. Yabancı sermaye elbet yatımrılarımızı destekler çünkü işin kaymağını onlar yiyor.. Diyorlar ki tabi ki hastane yap ama içindeki malzemeleri bizden alacaksın, okul yap ama bilgisayarlarını biz vereceğiz ama havaalanı yapma hop dedik büyü ama bizim istediğimiz ölçüde..Onların gizil tekniklerinin farkında olduğumuz için bi taraflarının tutuşması doğal!)

Sadece tomografi ve röntgen cihazlarında değil endoskopi, işitme cihazları, içinde iki üç tane bakır tel olan kablolar bile yani en asgarisinden, en azamisine kadar üretim kıtlığı yaşanıyor. Bir bilseniz bunları düşünmek ayrı, yazmak ise apayrı canımı sıkıyor, çaresizliğin acısı kıvrandırıyor! Ülkemi seven biri olarak çok üzülüyorum!..

Şimdi bardağa dolu taraflarından bakalım.. Yapılmış ve faal durumda olan Yeni Numune Hastanesi’ni beğendim diyebilirim gerçekten yerinde bir yatırımmış.. Sadece bulunduğu konumdaki cadde üzerinden geçerken bakmakla yetinmiştim.. Gitmek fırsatı doğunca farkı anladım, tabi ihtiyaçtan dolayı gitmek.. En dikkat ettiğim şey temizliktir.. Yeni olmasına rağmen temizdi. Çünkü yeni yerlerin temizliği zor olur.. İnşaat pisliği için bile bir kaç sene geçmesi gerekir. Ama hastane personeli çalışıyordu demek ki. Hastaneyi komple incelemiş değilim müfettişler bile yapmıyordur herhalde öyle şeyler.. Ben olmam gereken yerlerdeydim.. Yatan hastalar bölümü ise konforuyla gözüme çarptı. Refakatçi için bile detaylar düşünülmüş. Diğer devlet hastaneleri gibi hastalarına ilgisizde değiller. Hastalıklar iyi edilmeden bırakmak yok! Doktorlar kendilerine düşen görevi layıkıyla yerine getiriyor. Tebrikler, borcum olsun.

Elbet hastaneleri beğenmemek için,  üretim konuları üzerinden gitmek de fayda var. Ancak beğenmemek için hizmetin olmaması, yeterli gelmemesi gerekir, her ne olursa olsun hizmet sağlanmış durumda! Şöyle de bir düşünce var; kendin ürettin, hastaneye koydun, daha ucuza getirdin aslında bu kolay iş, zor olan dışardan almak ülkeyi en iyileriyle donatmak, düşününce bunu yapmak daha da zor ancak durum zoru başarmayı gerektiriyor!

Bir kısım beğenmeyenlerin asıl eksiklikleri görmesini temenni ediyorum. İhtimalle zihinleri ihtilal eden düşünceler boş muhalefet olmak, kıskançlık, dış güç maşalığı olabilir yoksa beğenmemek ahmaklığı geçemez!