Zekeriya Soydan: Rus başrahip Dmitri Smirnov’un görüşleri!

​Rus başrahip Dmitri Smirnov’un müslümanlar hakkındaki görüşlerine yer verdiği konferans konuşmasında İslam’ın yükselen din skalasını dinleyicilerine belirtmiş olup Hristiyanlığın uyuşukların dini halini aldığını söylemiştir.

“Dün bana yaşı 90’a yaklaşmış ve artık etrafını doğru düzgün algılamakta zorlanan biri telefon etti. “Putin’e söylesenize, Müslümanlar ne yapıyorlar böyle. Artık 3 başkentimiz Müslüman ülkelerde. Tüm dünyada ne yapıyorlar böyle, buna bir engel koysunlar.” dedi. Bağışlayın; Müslümanlar çocuklarını seviyorlar. Çeçenistan’da yetiştirme yurtları yok. Hristiyanlık niçin kazanmıştı. Çünkü müslümana sunabilecekleri bir şeyleri vardı. Biz Cengiz Aytmatov ile dost idik. O ona; “Cengiz Torekuloviç, neden eseriniz için hristiyanlığa ait bir konuyu seçtiniz” dedim. Çünkü onun “Karda Meryem Ana” adlı bir eseri var. Ayrıca bir hristiyan davetçiyi anlatan bir roman da yazmıştı. Aytmatov “Çünkü Mesih’ten daha yüce bir şey yok” demişti. Pekala soruyorum günümüz Ortadoksları ve Katolikleri, Müslüman Dünyasına ne sunabilirler?

Ne sunabilirler; Votka, fuhuş, narkotik bağımlılığı, birbirine karşı kin ve nefret, tamamen terk edilmiş çocuklar vs. ya ne? Hristiyanlık fahişelerin ve alkoliklerin dini haline gelmiş. Yeter ki ıslık çal hristiyan yirmi kadın oraya toplaşıverir. Onların gayr-ı resmi nikahı varmış! (Heh heh) Başka hiçbir sorumlukları da yok!

Bu yüzden hristiyanlık hayvanların dini durumunda. Bu hayvanlar kendi çocuklarını öldürüyor.

Her müslüman çocuğundan mutluluk duyar ve onu sever. O duruma düştük ki, İslam’da sevgi Hristiyanlıktan fazla hale geldi. Bu, Mesih’in sevgiyi esirgememesi yüzünden mi     ? Hayır. Bu bizim Hristiyan dünyasının sevgiyi esirgememesinden. Çünkü hristiyanlık sevgiye adanmışların dinidir. Ama bizim hristiyanlığımız sapmış. Tanrım problemim var, ev ile ilgili problemim, oğlum ile ilgili problemim var, bir türlü enstitüye giremedi. Kızımla ilgili problemim var. Sadece “Ver tanrım ver, ver, ver”.

Hristiyanlık başkacadır. İlk şehit Başdiyakoz Aziz Stefan’ı hatırlayın. Ona, Mesih’ten yüz çevirmesi için taş atıyorlardı. Ama o inancında sımsıkı durmuştu. O bu acıya katlanmış ve Mesih için can vermişti. Peki günümüz Hristiyan’ı ne yapıyor?

Günümüzün Müslüman’ı kendi dini uğrunda ölmek istiyor. Kendisini dinamitle sarıyor.Mollalar ve Ulema ona nereyi emretmişlerse o oraya gidiyor ve ölüyor. Kendisini patlatıyor, kendisini veda etmeye hazır. Onu terörist ilan ediyorlar. Ama o, bunu tüm dünyayı korkuya sevk etmek için yapmıyor. Elbette Avrupa korkudan titriyor. Kendi toleranslılığının altında beli bükülüyor diyebiliriz. Ama hiçbir şey yapamazlar. Çünkü Mesih için ölmeye hazır öyle gençler yok. O hristiyan denen gençlerin hepsinde neler yok ki; kiliseye gelir gelmez, devamlı sızlanıp bir şeylerden şikayet ediyorlar. Her zaman kendilerini kötü hissediyorlarmış da, ne yapacaklarını bilmiyorlarmış da, yardım edin de... Kilisede sadece “yardım edin, yardım edin” sesleri işitiliyor. İşte hepsi tam tersi, hepsi bu sebeple değişti yozlaştı. Bu sebeple şimdi herhangi bir Müslüman bunlara örnektir. Hepsi tam tersi.

Milyonları kanatları altına alan Hristiyanlık inancı ilerlemişti. Çölü geçtiler, Sibirya’yı kolonize ettiler, Aziz Sergiy kilisesi gibi kiliseler kurdular. Geleceğin feodal beyinin oğlu yanında sadece bir baltayla Radonej ormanlarına gitti. Daha sonra onun öğrencileri, ekonomi, kütüphanecilik ve eğitim sahalarında örnekler teşkil eden yüzlerce manastır kurdular. Şimdi ne var? Yalnızca hasta mızmızlar. İşte sebep bu. Bu yüzden ister Putin’e ister Medvedev’e ne istersen anlat, bu şikayetlerden ötürü hiçbir şey değişmez. Ancak ruhta bir şeyler değiştiğinde olur değişim. Bu Mesih’in sevgiyi esirgememesi yüzünden mi? Hayır. Bunlar uğrunda hayatını feda etme ve bunlara hizmet etme isteği olduğunda değişir. Ama biz maksimum oranda her şey bana, bana, bana diyoruz. Tanrı için neyin var? Al sana bir mum, al sana bir dua talep notu, al sana bir küçük manastırcık. Sonra da tekrar sırada durmaya hazır. Hürmet etmek. Peki neden. Yine kendine. Pekala Tanrı için ne zaman?

Kim düşünebilirdi ki İslam dünyası örnek haline gelecek. O (müslüman) gençler ne uğrunda ölüyorlar? Çünkü onlar homoseksüellerin yönettiği bir devletlerinin olmasını istemiyorlar. Onlar işte bu müstehcen sahnelerin kendi ülkelerine sirayet etmesini istemiyorlar. Onlar her yerde ve platformda yarı çıplak, utanması olmayan kızların kıvırtmalarını (görmek) istemiyorlar. Bence onlar, hristiyan dünyasının dikkatleri üzerine toplamış ünlülerinin sekizinci defa kocaya varmaları veya on altıncı defa evlenmelerini görmek istemiyorlar.

Müslümanlar kendi dayanaklarının yıkılıp gitmesini istemiyorlar. Her şeyden önce de ailevi dayanaklarının... Onlar dağdan inmiş teröristler felan değiller. Bu gençlerin çoğu yüksek tahsil sahibi. Evet. Onlar fanatikler. Neden?

“Fanat” kelimesinden. Onlar ölüme gitmeye hazırlar. Biz ise mecali kalmamış yarı ölü, hasta insanlarız. Bizi bu ölümün gölgesinden kim kurtarabilir? Sadece Mesih. O canlandırabilir. Bunun için hareket etmemiz gerekli. Nereye? Ona (Mesih’e). Sadece tanrı merhametlidir demekle olmaz. İncil’de onun, hastaları ve cüzzamlıları iyileştirdiğini, açları doyurduğunu, körlerin gözlerini açtığını görüyoruz. O hazır. Nain şehrindeki dul kadına merhamet edip oğlunu kutsadı ve oğlu dirildi. Tanrı çok merhametlidir. Mesih, biz toprağı ekmeden ve sürmeden, hazır elden ekmek alıp televizyonun karşısında tıkanalım diye mi yeryüzüne gelip kendi kanını döktü?

Bu mekanizmayı icat eden odur; buğday tanesini toprağa bırakıyorsun. Ondan 50 buğday oluyor. Lütfen azıcık çalışıp tanrının verdiği güneşin ve yağmurun yardımıyla kendine ekmek yetiştir. Hayır. Herkes ama herkes beleş istiyor. Neden mi? Bak işte herkes Moskova’ya geliyor. Hiç kimse ekip biçmek istemiyor. Herkes yalnızca elde etmenin peşinde. Bundan bir şey doğar mı? Hayır. Hayır. İki düzine çürük tomruğu bir araya getir. Onları nasıl bir araya getirirsen getir, onlardan inşa ettiğin şey çürük olur. Bu sebeple, biz sadece durumu tersine çevirebilirsek, yani çocukları öldürmek yerine yetiştirebilirsek, terbiye için yabancı ellere vermek yerine kendimiz terbiye edebilirsek tekrar yeni bir halk yetiştirebiliriz. Ve bu mümkündür. Bazıları olamaz diyor, ama hayır olur. Rusya, kendi tarihinde tam yok oluşun eşiğine bir defa gelmedi ki. Ama yine halkta bu güç hep bulundu. Onlar kendi kiliseleri etrafında toplandılar. Kilisenin bereketiyle tekrar yeniden doğdular. Eğer bu gerçekleşirse, tanrının buyurduğu gibi tekrar yeni baştan yaşamaya başlarız. Eğer tersi olursa biz yok oluruz. Elbette bu büyük bir acı olur. Ama bu çok doğru ve hak ettiğimiz bir şey olur. Çünkü (toprağa) tohum ekmek yerine bebeklerin kanını döküyoruz.  Mesih iki bin yıl önce doğdu. Ama insanların tanrıyla ve kendi aralarındaki ilişkileri aynı eskisi gibi kaldı. (Hz. İsa’yı öldürmek isteyen)  Kral Herod zamanında hangi duygulara sahipse günümüz genç insanları da şu anda aynı duyguları taşıyorlar. Esasen hiçbir şey değişmedi. Esaslı değişiklik, yalnızca kötülükten iyiliğe dönüp tevbe edersek olur. Tanrının bereketi sizinle olsun. Aynı şekilde tanrı size insan sevgisi lütfetsin. Şimdi, daima ve sonsuza dek”.

NOT: Rus başrahip Dmitri Smirnov 12 dakikalık konuşmasının tamamını görsel medyadan yazılı metin haline getirdim.